در حکومت امیر المومنین (ع) زندانی سیاسی نداشتیم؟

اصل شبهه

 

شگفت آور است که در آن شرائط حادّ امنیتی و سیاسی، حتی نام “چند نفر” که زندانی شده باشند، دیده نمی‌شود! در حالی که مخالفان، افراد سرشناسی بودند و حبس آن‌ها در تاریخ ثبت می‌شد.

 شگفت آورتر آنکه در همان اوضاع، افراد متعددی از مسئولان دولت منصوب خود امیر المومنین به دلیل تخلفات خود، در زندان بودند!

🔵 کثیر حضرمی، می‌گوید فضای آزاد سیاسی به حدی بود که در مسجد کوفه، گروهی علیه امیرالمؤمنین که حاکم حکومت بود، صحبت  می‌کردند و یکی از آن‌ها قسم خورد که حضرت را خواهد کشت، من او را گرفتم وخدمت حضرت آوردم

حضرت فرمود: آزادش  کن! توقع‌داری که قبل از اقدام به  قتل،  او را بکشم!?

گفتم: به شما اهانت می‌کرد!

فرمود: تو هم به او اهانت کن یا رهایش کن.

 این را بگذارید کنار قوانین خودمان که جرمی به نام #توهین_به_مقامات در دادگاه ها داریم. حضرت امیر اصلا چنین تخلفی را جرم نمی دانستند.


 

🔴 نکته بسیار حیرت انگیز دیگر که امروزه یک عرف پذیرفته شده امنیتی است، حضرت امیر .ع. آن را ظلم می دانست.

امروزه حکومت‌ها معمولاً، مخالفان را پیش از اقدام علیه حکومت دستگیر می‌کنند، سایت هاشان را تعطیل می کنند، رهبرانشان را بازداشت می کنند،  تا فرصت اقدامات ضد حکومتی را از آنان بگیرند، ولی امیرالمؤمنین شیوه‌ی دیگری داشت.

 مثلاً خرّیت بن راشد، سر به عصیان برداشت و خروج کرد، برخی اصحاب اصرار داشتند که حضرت او را دستگیر کند و حتی در این باره به حضرت اعتراض کردند، ولی پاسخ حضرت این بود که تا جنایتی اتفاق نیفتاده نمی‌توان کسی را زندانی کرد، و الّا باید زندان را از متهمان پر کنیم:

انا لو فعلنا هذا لکل من نتهمّه من الناس ملأنا السجون منهم.

پاسخ

اول: بغی به عنوان یکی از مصادیق بارز جرم سیاسی شناخته شده و کسانی که بر علیه حکومت اسلامی و حاکم آن خروج نموده وبه مبارزه و مقابله با آن بپردازند باغی شناخته شده اند وبا آنها برخورد می شده است ( ر.ک : پیوندی ، غلامرضا ، جرم سیاسی ، تهران ، پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی ، 1382، ص114 -147)

 دوم: حضرت علی (ع) تعدادی از اسیران جنگ جمل را زندانی نمودند . از موسی بن طلحه بن عبید الله نقل شده که وی در شمار گروهی از اسیران جنگ جمل بود و با سایر اسرا در بصره حبس شده بود ، می گوید من در زندان حضرت علی (ع) در بصره بودم که شنیدم منادی صدا می زند موسی بن طلحه بن عبید الله کجاست ( مستدرک الوسائل ، ج 11، ص 57)

سوم:  بر فرض اینکه در زمان حضرت علی (ع) زندانی سیاسی وجود نداشته است , این موجب نمی شود که حکم به نفی آن در شریعت اسلامی کنیم زیرا زندان به عنوان مصداقی از مجازات های تعزیری می تواند مورد استفاده قرار بگیرد همچنانکه ساخته شدن زندان برای اولین بار در اسلام توسط امام علی(ع)، دلیل بر نبودن مجازات زندان در زمان پیامبر اکرم(ص) نمی باشد. بلکه این نوع مجازات برای مجرمین خاص خود وجود داشته است (وسائل الشیعه، شیخ حر عاملی، ج 19، باب 12، ابواب دعوی القتل، ح 1)

چهارم : در تاریخ اسلام جرایمی همچون  توطئه برای براندازی حکومت اسلامی، تحریک مردم برای ضدیت با حکومت، سوء قصد علیه جان پیامبر اکرم(ص)، اتفاق افتاده است و پیامبر اکرم(ص) نیز به صلاحدید خود مجازاتهای مختلفی همچون قتل و زندان درباره آنها معمول داشته یا مجرمان را مورد عفو قرار داده است

پنجم:  در نظام جمهوری اسلامی شاهدیم همه گروه ها و احزاب آزادانه مطالب خود را در مطبوعات و سایت ها منتشر می کنند

اما از آنجایی که امنیت سیاسی لازمه ثبات و حفظ نظام اسلامی است چنانچه ا اگر این حرف زدن از حالت انتقاد سازنده خارج و در جهت توطئه چینی، تضعیف و براندازی نظام اسلامی شکل گرفته باشد، باید با هر وسیله ممکن با عاملین آن برخورد شود.

 

ششم :  نکته مهم اینست که شیوه برخورد نسبت به نوع جرم و شرایط زمانی متفاوت است . مثلاً پیامبر اکرم(ص) در پاسخ به پیشنهاد عمر در قتل منافقانِ شهرِ مدینه فرمود: از کشتن کسی که می گوید: «لا اله الاّ لله و محمد رسول الله» نهی شده ام. اماآن حضرت موفق شد با تدابیری هوشمندانه ، منافقان را ، کنترل و به انزوا بکشاند تا جائی که  جهت حفظ نظام اسلامی، مسجد ضرار را که کانون توطئه گران بود، تخریب می کند ولی  حضرت علی(ع) ناچار به جنگ با سه طایفه مسلمان می شود  .

منابع :

http://yon.ir/NzJfN

http://yon.ir/dlkSS

http://yon.ir/0LtAk

 

 

   + نجمه نوری - ۸:٥۳ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٦/٤/۱۱