در حکومت امیر المومنین (ع) زندانی سیاسی نداشتیم؟

اصل شبهه

در دولت علوی، زندانی سیاسی، دیده نمی‌شود. فهم این امر برای ما که ادعای حکومت علوی داریم بسیار مهم است. اینکه حاکمیت چگونه با مخالفین و منتقدین خود برخورد می کند.

 این بدان معنا نیست که در حکومت حضرت، کسی مرتکب جرم سیاسی علیه حکومت نمی‌شد، بلکه به عکس، در آن دوره به دلیل فتنه خوارج، شورش طلحه و زبیر، و شرارت‌های معاویه، اوضاع جامعه از نظر سیاسی بسیار ملتهب بود، به خصوص که چون خوارج و اصحاب جمل، از میان یاران حضرت انشعاب پیدا کردند و با تبلیغات گمراه‌کننده‌ی ضدِ حضرت، عضو گیری می‌کردند، ارتکاب جرائم علیه حکومت فراوان اتفاق می‌افتاد.

آن گروه‌ها، پس از شورش مسلحانه، با مقابله‌ی حضرت و جنگ رو به رو شدند، ولی قبل از آن، زندانی نداشتند در حالی که برخی از آن‌ها به حضرت دشنام_می‌دادند، برخی دیگر به نشر اکاذیب و تشویش اذهان می‌پرداختند، برخی هم تجمعات علیه حکومت تشکیل می‌دادند و…


شگفت آور است که در آن شرائط حادّ امنیتی و سیاسی، حتی نام “چند نفر” که زندانی شده باشند، دیده نمی‌شود! در حالی که مخالفان، افراد سرشناسی بودند و حبس آن‌ها در تاریخ ثبت می‌شد.

 شگفت آورتر آنکه در همان اوضاع، افراد متعددی از مسئولان دولت منصوب خود امیر المومنین به دلیل تخلفات خود، در زندان بودند!

🔵 کثیر حضرمی، می‌گوید فضای آزاد سیاسی به حدی بود که در مسجد کوفه، گروهی علیه امیرالمؤمنین که حاکم حکومت بود، صحبت می‌کردند و یکی از آن‌ها قسم خورد که حضرت را خواهد کشت، من او را گرفتم وخدمت حضرت آوردم

حضرت فرمود: آزادش کن! توقع‌داری که قبل از اقدام به قتل، او را بکشم!?

گفتم: به شما اهانت می‌کرد!

فرمود: تو هم به او اهانت کن یا رهایش کن.

 این را بگذارید کنار قوانین خودمان که جرمی به نام #توهین_به_مقامات در دادگاه ها داریم. حضرت امیر اصلا چنین تخلفی را جرم نمی دانستند.

🔴 نکته بسیار حیرت انگیز دیگر که امروزه یک عرف پذیرفته شده امنیتی است، حضرت امیر .ع. آن را ظلم می دانست.

امروزه حکومت‌ها معمولاً، مخالفان را پیش از اقدام علیه حکومت دستگیر می‌کنند، سایت هاشان را تعطیل می کنند، رهبرانشان را بازداشت می کنند، تا فرصت اقدامات ضد حکومتی را از آنان بگیرند، ولی امیرالمؤمنین شیوه‌ی دیگری داشت.

 مثلاً خرّیت بن راشد، سر به عصیان برداشت و خروج کرد، برخی اصحاب اصرار داشتند که حضرت او را دستگیر کند و حتی در این باره به حضرت اعتراض کردند، ولی پاسخ حضرت این بود که تا جنایتی اتفاق نیفتاده نمی‌توان کسی را زندانی کرد، و الّا باید زندان را از متهمان پر کنیم:

انا لو فعلنا هذا لکل من نتهمّه من الناس ملأنا السجون منهم.

 

پاسخ

اول: بغي به عنوان يكي از مصاديق بارز جرم سياسي شناخته شده و كساني كه بر عليه حكومت اسلامي و حاكم آن خروج نموده وبه مبارزه و مقابله با آن بپردازند باغي شناخته شده اند وبا آنها برخورد مي شده است ( ر.ك : پيوندي ، غلامرضا ، جرم سياسي ، تهران ، پژوهشگاه فرهنگ و انديشه اسلامي ، 1382، ص114 -147)

 دوم: حضرت علي (ع) تعدادي از اسيران جنگ جمل را زنداني نمودند . از موسي بن طلحه بن عبيد الله نقل شده كه وي در شمار گروهي از اسيران جنگ جمل بود و با ساير اسرا در بصره حبس شده بود ، مي گويد من در زندان حضرت علي (ع) در بصره بودم كه شنيدم منادي صدا مي زند موسي بن طلحه بن عبيد الله كجاست ( مستدرك الوسائل ، ج 11، ص 57)

سوم: بر فرض اينکه در زمان حضرت علی (ع) زندانی سياسی وجود نداشته است , اين موجب نمی شود که حکم به نفی آن در شريعت اسلامی کنيم زیرا زندان به عنوان مصداقی از مجازات های تعزيری می تواند مورد استفاده قرار بگيرد همچنانکه ساخته شدن زندان براي اولين بار در اسلام توسط امام علي(ع)، دليل بر نبودن مجازات زندان در زمان پيامبر اكرم(ص) نمي باشد. بلكه اين نوع مجازات براي مجرمين خاص خود وجود داشته است (وسائل الشيعه، شيخ حر عاملي، ج 19، باب 12، ابواب دعوي القتل، ح 1)

چهارم : در تاريخ اسلام جرايمي همچون توطئه براي براندازي حكومت اسلامي، تحريك مردم براي ضديت با حكومت، سوء قصد عليه جان پيامبر اكرم(ص)، اتفاق افتاده است و پيامبر اكرم(ص) نيز به صلاحديد خود مجازاتهاي مختلفي همچون قتل و زندان درباره آنها معمول داشته يا مجرمان را مورد عفو قرار داده است

پنجم: در نظام جمهوری اسلامی شاهدیم همه گروه ها و احزاب آزادانه مطالب خود را در مطبوعات و سایت ها منتشر می کنند

اما از آنجایی که امنیت سیاسی لازمه ثبات و حفظ نظام اسلامی است چنانچه ا اگر اين حرف زدن از حالت انتقاد سازنده خارج و در جهت توطئه چيني، تضعيف و براندازي نظام اسلامي شكل گرفته باشد، بايد با هر وسيله ممكن با عاملين آن برخورد شود.

 

ششم : نكته مهم اینست كه شيوه برخورد نسبت به نوع جرم و شرايط زماني متفاوت است . مثلاً پیامبر اكرم(ص) در پاسخ به پیشنهاد عمر در قتل منافقانِ شهرِ مدینه فرمود: از كشتن كسي كه مي گويد: «لا اله الاّ لله و محمد رسول الله» نهي شده ام. اماآن حضرت موفق شد با تدابیری هوشمندانه ، منافقان را ، کنترل و به انزوا بکشاند تا جائی که جهت حفظ نظام اسلامي، مسجد ضرار را كه كانون توطئه گران بود، تخريب مي کند ولی حضرت علي(ع) ناچار به جنگ با سه طایفه مسلمان می شود .


 منابع :  اینجا و اینجا و اینجا کلیک کنید

/ 0 نظر / 11 بازدید